Ongevalsrapport: de hilarische toelichting.

Je hebt ongevallen en je hebt ongevallen. En ik begrijp heus dat - zeker bij een 'bijna-ongeval' het vervelend kan zijn een rapport in te moeten vullen. Toch is het belangrijk om het wel te doen, zei zij een beetje streng. Kan een organisatie veel van leren. Maar soms, in bijzonder gevallen, behoeft zo'n formulier een toelichting. En hoe vervelend het ongeval ook is, zo'n toelichting kan een schaterlach opleveren. Zoals het verhaal van de metselaar hieronder. In het Engels, dat wel.

Dear Sir,

I am writing in response to your request for additional information. In block number 3 of the accident reporting form, I put "trying to do the job alone" as the cause of my accident. You said in your letter that I should explain more fully, and I trust that the following details will be sufficient:

I am a bricklayer by trade. On the day of the accident, I was working alone on the roof of a new six-story building. When I completed my work, I discovered that I had about 500 pounds of brick left over. Rather than carry the bricks down by hand, I decided to lower them in a barrel by using a pulley which, fortunately, was attached to the side of the building, at the sixth floor.

Securing the rope at ground level, I went up to the roof, swung the barrel out, and loaded the brick into it. Then I went back to the ground and untied the rope, holding it tightly to insure a slow descent of the 500 pounds of bricks. You will note in block number 11 of the accident reporting form that I weigh 135 pounds.

 Due to my surprise of being jerked off the ground so suddenly, I lost my presence of mind and forgot to let go of the rope. Needless to say, I proceeded at a rather rapid rate up the side of the building.

In the vicinity of the third floor, I met the barrel coming down. This explains the fractured skull and broken collar bone.

Slowed only slightly, I continued my rapid ascent, not stopping until the fingers of my right hand were two knuckles deep into the pulley. Fortunately, by this time, I had regained my presence of mind and was able to hold tightly to the rope in spite of my pain.

At approximately the same time, however, the barrel of bricks hit the ground and the bottom fell out of the barrel. Devoid of the weight of the bricks, the barrel now weighed approximately fifty pounds.

I refer you again to my weight in the block number 11. As you might imagine, I began a rapid descent down the side of the building. In the vicinity of the third floor, I met the barrel coming up. This accounts for the two fractured ankles and the lacerations of my legs and lower body.

The encounter with the barrel slowed me enough to lessen my injuries when I fell onto the pile of bricks and, fortunately, only three vertebrae were cracked.

I am sorry to report, however, that as I lay there on the bricks in pain, unable to stand, and watching the empty barrel six stories above me. I again lost my presence of mind.

I let go of the rope...

Heeft de controle gefaald?

Ik hoorde het de nieuwslezer - als ware hij een echte onderzoeksjournalist - vragen: "heeft de controle dan gefaald?". Zomaar een vraag. Tussendoor. Over een brand bij een chemisch bedrijf. Al weken in het nieuws. Maar deze vraag liet mij niet los.

De controle was in dit geval uitgevoerd door een overheidsinstantie. Of niet. Of niet goed. Dat weten wij als buitenstaanders natuurlijk niet. Wel weet ik als professional bij ISOLEASE een beetje hoe een inspectieregime is opgebouwd. Om kostentechnische en praktische redenen hebben we als samenleving en bedrijfsleven gekozen om uit te gaan van steekproeven. Honderd procent controles zijn nu eenmaal te duur en veroorzaken te veel overlast. Een weloverwogen keuze.

Dit geldt niet alleen voor veiligheidsinspecties. Vrijwel iedere test, controle of beoordeling is gebaseerd op een steekproef. Al dan niet statistisch onderbouwd. Met een beperkte inspanning wordt toch een compleet beeld verkregen.

Al geldt er wel één aanname. Dat iedereen zich aan de spelregels houdt. Het kleine gedeelte dat daadwerkelijk wordt gecontroleerd, moet wel representatief zijn voor het geheel. De uitkomst is dus moedwillig te manipuleren. Bijvoorbeeld door de beurse appels onderin de mand te leggen. Zodat ze uit het zicht zijn.

Alleen de vraag is, waarom zou iemand dat willen doen? In de situatie van het nieuwsbericht zijn voldoende speculaties mogelijk. Inzicht hierin ontbreekt mij. Het gaat mij om de aanname van de journalist dat de controle heeft gefaald. Met de suggestie verweven, dat de controles strenger zouden moeten. Tijdgeest? Of van alle tijden?

Ik ben er nog niet uit. Alleen vermoedens. Zonder bewijs dus. Zelf vermoed ik dat het controlestelsel niet heeft gefaald. Alle principes die gelden voor inspecties zullen door de uitvoerende instantie zijn toegepast. Ben ik van overtuigd. Alleen zou het mij niet verbazen dat de betekenis van een controle anders wordt beleefd.

Want daar zou de crux wel eens kunnen zitten. Een situatie wordt niet veilig dankzij een controle. Of zoals kwaliteitsgoeroe W. Edwards Deming het voor een ander vakgebied heeft geformuleerd: "You can not inspect quality into the product; it is already there."

Controles zijn geen vangnet voor falende organisaties. Controles zijn bedoeld als wederzijdse bevestiging van we wat al zouden moeten weten. Namelijk dat we onze zaakjes op orde hebben. Ook zonder controles zou alles namelijk veilig moeten zijn, maar het is wel zo prettig als een externe deskundige dit kan bevestigen. Of, om nog een keer een grootheid uit de 'kwaliteitswereld' aan te halen: "Quality means doing it right when no one is looking." (Henry Ford).

We hebben in ons land gelukkig een stelsel dat in vrijwel alle gevallen goed functioneert. Laten het kind niet met het badwater weggooien omdat het één (misschien wel twee) keer is misgegaan. Maar dan moeten we er wel met z'n allen op kunnen vertrouwen dat iedereen - zonder dat er iemand mee kijkt - zich aan de spelregels houdt. Vertrouwen, dus. Want het alternatief, ik wil er niet aan denken.

Zo, ik ben er uit.

Column - Pleinvrees

Ik vrees dat de gemeente Rotterdam het ook dit keer weer moet ontgelden. Maar in feite zou het iedere willekeurige gemeente kunnen zijn. Ik krijg het namelijk een beetje op mijn heupen ondertussen. Aanvankelijk was ik  - met de rest van de wijk - erg verheugd dat de stratenmakers arriveerden. Eindelijk. De boel zakt hier namelijk sneller dan het vertrouwen in het dienstrooster van de NS.

En zo lag daar in no-time een prachtig nieuw plein. Met een enorme wow-factor. We waren er zelfs bijna trots op. Totdat we tot onze verbazing zagen dat het met dezelfde snelheid weer gesloopt werd. ‘De verkeerde tegels’, wist een voorman me te vertellen.  Ik zag in alle eerlijkheid het verschil niet - na het herleggen ervan. Qua tegels dan. Wel zag ik dat het schots en scheef lag. En niet zo’n beetje ook. Niet dat het veel uitmaakte, want er werd kort daarop met groot materieel overheen gedenderd, want de straten verderop moesten ook worden aangepakt.  En dan gooi je natuurlijk over de gehele lengte van de wijk alle kruisingen open. Of dicht, zo je wilt. Logisch. Dat betekent een eind omrijden met de auto, met de fiets beslist niet kunnen passeren en te voet wel zicht hebben op een loopplank, maar er met geen mogelijkheid bij kunnen. Schier onmogelijk. Al-les ligt open. Ook de weg naar de loopplanken.

De incidentele stoutmoedige voetganger die wel een sprongetje durft te wagen blijft met de voet achter een bijkans onzichtbare tripwire hangen. Zo’n touwtje dat waterpas gespannen wordt, weet u wel. En niet dat deze inmiddels dapper zandhappende voetganger dan te hulp wordt geschoten, nee, er is namelijk geen stratenmaker te bekennen. Waar ze wel zijn is volstrekt onduidelijk.  Maar alles blijft stug open liggen.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb veel respect voor hard werkende stratenmakers. Een slopend vak is het. Maar kon het nou niet een klein beetje logischer? Dat er even een beetje nagedacht wordt over de logistiek, de planning, de volgorde, over de algehele uitvoering eigenlijk. Dan hebben de mannen in kwestie toch ook veel meer eer van hun werk. Denk ik. Maar ik denk vooral ook aan de faalkosten. Die moeten enorm zijn. 

Managementsysteempje iemand?

Sinds de 5e editie van jaargang 26 (kortom; afgelopen juli) schrijf ik een column in het vakblad "Kwaliteit in Bedrijf".  Ik wil u die natuurlijk niet onthouden.  Nummer 8 heeft u zojuist gelezen.

Alle columns krijgen  - hoe toepasselijk - het label "column".

Veiligheid garagebedrijven

Misschien is het beroepsdeformatie, maar bij berichten zoals deze 'Veiligheid garages soms in het geding' krijg ik een dubbel gevoel. Ook in ISO-land maken we veel ‘inspecties’ mee, wij noemen ze audits.

Heel vaak maken we mee dat een bedrijf tijdens het bezoek door de auditor probeert de schone schijn op te houden. Kritische medewerkers en complexe projecten worden uit beeld gehouden.

Een inspectie, of audit, is een onafhankelijk onderzoek naar de effectiviteit van uw werkwijze. Of het nou om kwaliteit, veiligheid of milieu gaat, het is uw verantwoordelijkheid om goed en veilig te werken. Omdat het voor u - en omstanders - toch wel prettig is om zeker te zijn dat het goed geregeld is, nodigt u een onafhankelijke deskundig uit. Deze brengt voor u in kaart waar u dingen wellicht anders of beter moet regelen. Het lijkt mij dat in uw eigen belang is dat alle potentiële problemen tijdig worden opgemerkt. Liever iets te streng, dan te laat gewaarschuwd.

Om bij de autobranche te blijven; hoe zou u het vinden wanneer de monteur wel constateert dat uw remmen of banden versleten zijn, maar om u te vriend te houden dit maar niet meldt? Want dat is zo’n gedoe voor u. Voor het gemak, maakt hij er ook maar geen melding van in uw onderhoudsboekje. Lekker rijden, met de kinderen achterin.

Hoe raakt dit nu het eerder aangehaalde artikel? In vele commentaren op dit soort en vergelijkbare berichten wordt afgegeven op de ‘inspecteur’. Deze zou geen verstand van zaken hebben. Procedures zijn overbodig, want we kijken zelf wel goed uit. Het is toch altijd als zo goed gegaan? Kan best zo zijn, maar wat zou de reden zijn dat het altijd goed is gegaan? Zou het zo kunnen zijn dat het vaak net op het laatste moment goed afgelopen is? Waardoor echt vervelende ongelukken niet hebben plaats gehad. En willen we op die manier -soms - Russisch roulette blijven spelen? Of gaan we bijna-incidenten wel registeren? En gaan we er wel voor zorgen dat de inspecteur (auditor) zijn tijd zinvol kan besteden omdat deze registraties op orde zijn, waardoor hij zich echt kan bezig houden met zijn taak? Namelijk vaststellen of u uw zaakjes echt op orde heeft.

En als we een tip mogen geven; beste garagisten, overweeg eens een OHSAS 18001-systeem in te voeren. Is niet ingewikkeld, sterker nog: het geeft feitelijk aan wat u moet regelen om de veiligheid in uw werkplaats te waarborgen. Met minimale middelen. Geen enkele reden om het niet te doen. Maar misschien is deze mening ook wel een beetje beroepsdeformatie.

Column - Radio

Sinds de 5e editie van jaargang 26 (kortom; afgelopen juli) schrijf ik een column in het vakblad "Kwaliteit in Bedrijf".  Ik wil u die natuurlijk niet onthouden. De vierde leest u hieronder. 

Alle columns krijgen  - hoe toepasselijk - het label "column". 

Radio

Je hebt klanten en je hebt klanten. Persoonlijk ben ik gek op hardwerkende (kleinere) ondernemers. En niet louter omdat ik er eigenlijk zelf eentje ben. Die ondernemers kiezen niet altijd uit absolute overtuiging voor certificatie, dat weet ik ook best. Maar ook een RI&E  (Risico Inventarisatie & Evaluatie) valt voor velen in de categorie ‘gedoe’. Het is nu eenmaal wettelijk verplicht, don’t shoot the messenger.

Enfin, zo werd ik een aantal jaren geleden ingeschakeld door een kleinschalig installatiebedrijf, alwaar de arbeidsinspectie een bezoekje aan de werkplaats had gebracht en het bedrijf had gewezen op het ontbreken van de wettelijk verplichte RI&E. En niet de eerste keer, zo bleek. Er zou een boete volgen tenzij het bedrijf nog binnen een afzienbare termijn aan haar verplichting kon voldoen. Feest der herkenning.

“Er is zo’n *piep* langs geweest van de *piep* inspectie en nou moet ik een of ander arborapport anders krijg ik een boete, *piep* Kunt u dat even regelen?”, klonk het aan de andere kant van de telefoon. Daar zat geen woord Frans bij. Ik maak uiteraard een afspraak en tref een week later een alleraardigste man die zich van geen kwaad bewust lijkt en zich afvraagt of ondernemers nog mogen ondernemen in dit land. Een veel gehoorde frustratie. Ik luister naar zijn toch vermakelijke en kleurrijk gebrachte verhaal en start ondertussen alvast de laptop op.

De inventarisatie verloopt een beetje moeizaam. Niet uit onwelwillendheid, maar laat ik het voorzichtig uitdrukken; uit gebrek aan relevante kennis. Op de vraag of er tijdens de werkzaamheden wellicht sprake is van hinderlijk geluid of lawaai - gezien eventuele gehoorschade, begrijpt u - antwoordt de man: “Nee, hoor. We zetten de radio dan altijd wat harder”.

We hebben nog een lange weg te gaan…

Werken met een verreiker

Het hebben van een erkend SSVV certificaat voor het werken met een verreiker is sinds juni 2009 binnen de petrochemie verplicht. Werken met een verreiker doe je niet zomaar. Vanwege de complexiteit en de risico’s, is het werken met een verreiker door de branches vastgesteld als specifiek risicovolle taken. Hou hier rekening mee als u een veiligheidsmanagementsysteem (lees: VCA Petro) gaat opzetten en implementeren. Ook eigen medewerkers van de bij VNCI, VNPI. Deltalings, Nogapa en SIR aangesloten bedrijven behoren dit certificaat ook te bezitten als er met een verreiker wordt gewerkt.

De SSVV en de TCVT (= schemabeheerder voor veilig verticaal transport) hebben een opleiding opgezet, waardoor het behalen van een erkend certificaat mogelijk is geworden. Omdat ieder bedrijf anders is, hebben de SSVV en de TCVT 3 opleidingen vastgesteld (klik op de tabel voor een vergroting):

Het behalen van een verreiker certificaat heeft ook voordelen. Het geeft vrijstellingen voor de volgende certificaten:
· Werken met een vorkheftruck
· Werken met een statische boom hoogwerker
· Werken met een mobiele verticale Hoogwerker

Bron: SSVV

Clown krijgt 'clownschoenenverbod'

In de categorie lachen, gieren, brullen;

De Britse arbeidsinspectie heeft een clown verboden zijn schoenen aan te doen. Het megagrote schoeisel zou veel te gevaarlijk zijn. Dat meldt The Daily Mail.

De Russische clown Valerik Kashkin was in Liverpool voor een optreden met het Staatscircus van Moskou. Daar kreeg hij echter te horen dat hij zijn schoenen niet meer aan mocht nadat hij tijdens zijn act van een koord was gevallen en zijn linkervoet had bezeerd. De Britse arbeidsinspectie kondigde meteen een verbod uit op de clownschoenen. Dit tot groot verdriet van de Rus. "De schoenen zijn een belangrijk onderdeel van mijn show en ik ben zwaar teleurgesteld dat ik ze niet meer aan mag".

Maar ach, het kan nog erger.

Bron: HLN

Gemeenten nog steeds laks met aanpak asbest

Ruim twintig gemeenten schieten nog steeds tekort bij de aanpak van het kankerverwekkende asbest, blijkt uit onderzoek van de VROM-Inspectie.

Milieuminister Jacqueline Cramer waarschuwt maandag in een brief aan de Tweede Kamer voor verscherpt toezicht als de gemeenten hun leven niet beteren.

Naast Rotterdam gaat het om Renkum, Staphorst, Woudrichem en Moordrecht. Zij bleven ook na aandrang en hulp van de inspectie in (november) 2008 ''duidelijk onder maat'' bij het beperken van de risico's bij de sloop van asbest.

Verwijderd
Asbest moet zorgvuldig door gespecialiseerde bedrijven worden verwijderd uit bouwwerken voordat ze worden gesloopt. Een goede sloopvergunning is essentieel om dat af te dwingen. Daar gaat het bij veel gemeenten mis, aldus de inspectie.

Goed toezicht houden is zonder zo'n vergunning moeilijk. Milieu en gezondheid van mensen lopen daardoor ernstige risico's. Malafide bedrijven weten precies welke gemeenten geen of onvoldoende toezicht houden.

Saneringsregeling
Cramer schrijft verder dat er mogelijk in de regio's Harderwijk en Hof van Twente nog vierhonderd wegen zijn, die niet zijn aangemeld voor een saneringsregeling. De VROM-Inspectie zal de eigenaren benaderen en optreden als echt sprake is van een asbestweg.

De termijn om aan te kloppen bij VROM voor een bijdrage aan de sanering is echter verstreken. Destijds is in de regio's, waar vroeger een asbestfabriek stond, een veelvoud van wegen met Haagse steun opgeruimd.

Bron: Nu.nl

Kappers doen te weinig tegen rugklachten en eczeem

Bij driekwart van de kappersopleidingen en ruim tweederde van de kapsalons is onvoldoende bescherming tegen lichamelijke overbelasting en schadelijke stoffen. Dat blijkt uit controles van de Arbeidsinspectie bij 436 salons en opleidingen.

Ruim een derde van de kappers kampt met rsi- en rugklachten. Ongeveer een op de vijf heeft last van handeczeem door de schadelijke ingrediënten in producten als permanentvloeistoffen en blondeermiddelen. Deze klachten zijn belangrijke oorzaken van ziekteverzuim. Kapperseczeem is bovendien een van de meest voorkomende beroepsziekten. Deze aandoening kan niet altijd worden genezen, waardoor kappers hun werk niet meer kunnen doen.

Dat vooral opleidingen onder de maat scoren, vindt de Arbeidsinspectie zorgwekkend. Zij trof onder meer verouderd meubilair aan en de wasbakken voldeden bijna nooit. Om de arbeidsomstandigheden in de branche te verbeteren is het juist zaak dat leerlingen het goede voorbeeld krijgen.

In veel salons zijn de werkplekken niet goed ingericht. Stoelen, wasbakken en kappersfietsen (een zadel op wieltjes) voldoen vaak niet aan de eisen om gezond te kunnen werken. Of de kapper heeft onvoldoende bewegingsruimte rondom de klant, zodat die zich in bochten moet wringen of ver moet reiken om zijn werk te doen. Ook draaien veel kappers de pinksteun van hun schaar, omdat ze niet gewend zijn hiermee te werken. Deze steun vermindert de spierspanning in handen en polsen en helpt daardoor rsi te voorkomen.

Haarverf en blondeermiddelen worden vaak klaargemaakt op de plek waar kappers ook hun boterham eten en koffie drinken. Dit zou moeten gebeuren in een aparte chemiehoek. Veel kappers dragen ringen, terwijl is bewezen dat dit eczeem in de hand werkt. Ook worden vaak geen of de verkeerde handschoenen gebruikt. Werkgevers zouden veel strenger moeten zijn als het op maatregelen aankomt; nu laten ze te veel aan hun medewerkers zelf over.

De Arbeidsinspectie overlegt binnenkort met de branche over de uitkomsten. Zij verwacht dat de kappersbranche, die in het verleden voortvarend aandacht vroeg voor arbeidsomstandigheden, de handschoen zal oppakken om de situatie te verbeteren. De opleidingsinstituten en kapsalons krijgen de komende jaren opnieuw bezoek van de Arbeidsinspectie. Dan wordt onder meer gekeken of kappers hun werknemers en leerlingen beter instrueren hoe ze veilig en gezond moeten werken.

Bron: Ministerie van SZW

Helft bouwsector tilt te zwaar: Arbeidsinspectie controleert

Werknemers in de bouwsector tillen tijdens hun werk vaak zwaar materiaal zonder hulpmiddelen te gebruiken. Bij controles van de Arbeidsinspectie bleek bijna de helft van de bouwvakkers te zwaar te tillen.

Vorig jaar heeft de Arbeidsinspectie op 475 bouwplaatsen bekeken hoeveel kilo glaszetters, gevelmonteurs en betonstaalvlechters tijdens hun werk tillen. In 44 procent van de gevallen werd te zwaar getild Als dat structureel gebeurt, leidt dat tot overbelasting, met als gevolg klachten aan rug, knieën en armen. Het kan werknemers zelfs blijvend arbeidsongeschikt maken. Ruim eenderde van de bouwvakkers die in de WIA terechtkomen, hebben last van hun gewrichten of hun rug.

Bij de inspecties bleek dat bouwvakkers nog regelmatig glasplaten of stenen trottoirbanden met de hand tillen, terwijl ze daar eigenlijk hulpmiddelen bij moeten gebruiken, zoals kranen of apparaten die ver kunnen reiken. Vaak bleken ze eenvoudigweg niet te weten dat die bestaan. Ook fysieke beperkingen stonden het gebruik soms letterlijk in de weg, bijvoorbeeld vanwege ruimtegebrek op de werkplek of versperringen door machines of ander bouwmateriaal. Als de aanwezige hulpmiddelen voor sjouwen en sjorren niet werden gebruikt, was dat in ruim tachtig procent van de gevallen omdat ze technisch niet in orde of slecht bereikbaar waren.

Uit de controles werd duidelijk dat het gedrag van werknemers rondom tillen voor een groot deel wordt bepaald door het denken en doen daarover van direct leidinggevenden. In de praktijk vinden zij het tillen van te zware gewichten vaak minder belangrijk dan bijvoorbeeld het gevaar dat bouwvakkers van een steiger vallen. De kennis over het inzetten van hulpmiddelen moet daarom beter worden verspreid. Verder zouden er op een bouwplaats minder machines of materialen in de weg moeten staan. Tot slot zorgt een goede planning van de werkzaamheden ervoor dat hulpmiddelen makkelijker ingezet kunnen worden.

De Arbeidsinspectie blijft controleren op de manier van tillen in de bouw. Dit zal gebeuren tijdens de inspecties op bouwplaatsen die het hele jaar door plaatsvinden. Bovendien zal komend najaar een gerichte inspectiecampagne plaatsvinden. Deze vindt gelijktijdig ook in andere Europese landen plaats. De Arbeidsinspectie gaat daarnaast met de bouwsector bespreken hoe die het tilgedrag van de werknemers gaat verbeteren.

Bron: Ministerie van SZW

Arbeidsinspectie controleert of stratenmakers minder ongezond werken

De Arbeidsinspectie controleert in de komende zes maanden op 500 locaties of stratenmakers op een gezondere manier hun werk zijn gaan doen. Bij eerdere inspecties in 2006 bleken zij bloot te staan aan risico’s als kankerverwekkend stof en aanrijdgevaar door langskomend verkeer. Bij de helft van de gecontroleerde bedrijven was toen sprake van ongezond of onveilig werk.

Het dagelijks tillen van stenen en de slechte werkhouding leidt bij stratenmakers tot klachten aan rug, knieën en schouders. Een derde van hen heeft gezondheidsproblemen door het werk. Het zorgt ervoor dat de meeste werknemers het bestratingswerk ruim voor hun pensionering fysiek niet meer aankunnen. Behalve het vele sjouwwerk staan de stratenmakers ook vaak bloot aan kwartsstof. Dat komt vrij bij het doorzagen van trottoirbanden of tegels. Inademen van kwartsstof kan leiden tot longkanker of andere longaandoeningen.

De inspecteurs stelden eerder vast dat er nog te weinig machinaal wordt bestraat. Vooral bij grote oppervlakten zijn machines een goed en betaalbaar middel om straten aan te leggen. Met de branche is afgesproken dat oppervlaktes die groter zijn dan 1500 vierkante meter op die manier worden geplaveid. De Arbeidsinspectie let er ook op of de gemeentes geen blokkade opwerpen voor machinaal bestraten. Sommige eisen juist handmatige bestrating. Aan gemeentes die op deze manier dwingen tot ongezond werken, kan de inspecteur desnoods boetes uitdelen.

Bron: Ministerie van SZW

VCA wordt vernieuwd - VCA 2008/05

Het VCA-certificaat is zeer succesvol en wordt veel gebruikt in de aannemerswereld om er voor te zorgen dat veiligheid, gezondheid en milieu niet in het gedrang komen tijdens de uitvoering van de werkzaamheden.

VCA staat voor Veiligheid, gezondheid en milieu Checklist Aannemers. De bestaande checklist is nu aan revisie toe, vastgelegd in de VCA 2008/05 conceptversie.

Aan de huidige twee categorieën (VCA* voor kleine aannemers die geen hoofdaannemer zijn en VCA** voor de grotere aannemers en voor hoofdaannemers) wordt in de nieuwe versie een derde toegevoegd: " VCAPetro" met name voor de petrochemische industrie (terug naar de oorsprong). Daarnaast worden de categorieën uitsluitend bepaald door het soort werk en de risico’s die dat met zich meebrengt.

Inhoudelijke wijzigingen:
De VCA* is op een aantal punten iets afgezwakt; nieuw toegevoegd zijn vragen over Laatste Minuut Risico-analyses en over communicatie over VGM zonder taalbelemmeringen.

Ook VCA** is op enkele punten afgezwakt; nieuw toegevoegd zijn vragen over Laatste Minuut Risico-analyses en over communicatie over VGM zonder taalbelemmeringen. Ook toegevoegd is de vraag of medewerkers kennis hebben van interne regels/procedures van de opdrachtgevers, voorzover dit gevraagd wordt.

“VCAPetro“ is op een aantal punten zwaarder dan de VCA** met de volgende 'mustvragen':

• Wordt een VGM-jaarplan gehanteerd en worden VGM-doelstellingen geformuleerd en opgevolgd?


• Heeft het bedrijf een programma voor het verbeteren van het VGM-bewustzijn en VGM-gedrag?


• Wordt het VGM-projectplan ter bespreking aangeboden aan de opdrachtgever?


• Vindt er een trendanalyse plaats van bij inspecties geconstateerde tekortkomingen?


• Heeft het bedrijf een beleid om na een ongeval aangepast werk te bieden?


• Wordt bij onderaanneming zeker gesteld dat op de werkvloer aan alle VCA-eisen wordt voldaan?


• Worden voor risicovol werk uitzendkrachten via een VCU gecertificeerde uitzendorganisaties ingeleend?


• Vindt gestructureerde beoordeling en selectie plaats van reguliere onderaannemers op basis van VGM-prestaties?
  

Verder staat de IF (ongevallen-frequentie-index) ter discussie.

De wijzigingen in de vragen zijn in concept gereed. Aan de toelichting op de vragen wordt nog gewerkt. Verwachte ingangsdatum: najaar 2008, de overgangsregeling is nog niet bekend.

'Slopers houden zich slecht aan regels voor asbest'

Sloopbedrijven houden zich slecht aan de strenge regels voor het verwijderen van asbest. Toezichthouders lijken niet in staat de regels goed te handhaven.

Dat schrijft de Algemene Rekenkamer in een rapport over samenwerking tussen verschillende instanties op de werkvloer. Bij het toezicht op asbestsanering zijn onder meer de VROM-Inspectie, de Arbeidsinspectie en de provincies betrokken, maar ze stemmen hun werk niet op elkaar af en vertellen elkaar niet waar ze mee bezig zijn.

Gemeenten laten asbestverwijdering te veel links liggen, waardoor ook zij te weinig samenwerken. Transport van asbest naar de stortplaats blijkt lastig te controleren. Jaarlijks gaan vierhonderd tot zevenhonderd mensen dood door asbest.

George Deken, voorzitter van de Vereniging van Sloopaannemers, onderschrijft dat gemeenten wel wat beter zouden kunnen controleren. Maar dat zou vooral nodig zijn bij een kleine groep asbestverwijderaars. Volgens hem wordt er in de georganiseerde branche vooral op het gebied van asbestverwijdering goed en secuur gewerkt.

Minister Jacqueline Cramer (Milieu) schrijft in een reactie dat de VROM-Inspectie de gemeenten op de huid zal zitten en gaat ingrijpen als deze het erbij laten zitten. Verder kondigt ze een onderzoek aan naar de naleving van asbestregels. Lees verder...

Arbeidsinspectie onderzoekt woningcorporaties

De Arbeidsinspectie besteedt in 2008 bijzondere aandacht aan woningcorporaties. De inspectie wil 250 corporaties te bezoeken en gericht onderzoek doen naar psychosociale arbeidsbelasting.

Het is al enige tijd geleden dat zo grootschalig is geïnspecteerd. De inspectie richt zich dit keer vooral op werkdruk, agressie en geweld. De Arbeidsinspectie wil hierbij de ondernemingsraden betrekken.

Bron: CNV

Arbeidsinspectie ontdekt meer overtredingen van asbestregels

De Arbeidsinspectie heeft de afgelopen jaren meer overtredingen van asbestregels aan het licht gebracht. Bij sloop van gebouwen en verwijdering van asbest zagen de inspecteurs in meer dan de helft van de gevallen tekortkomingen. Eerder lag dit percentage op 40. Dit blijkt uit controles in 2005 en 2006 op ruim 1680 slooplocaties. De stijging van het aantal overtredingen kan deels komen door de gerichtere en uitgebreidere controles.

Asbest bevat vezels die kankerverwekkend zijn. Daarom is de toepassing van asbest sinds 1993 verboden en gelden er strenge regels voor verbouwen of slopen van gebouwen met asbest. Dit mag in de meeste gevallen alleen gebeuren door een gecertificeerd bedrijf en onder toezicht van een deskundige. Afval met asbest mag alleen gestort worden op speciale stortplaatsen. Daarvan zijn er 26 in Nederland.

Overtredingen die de inspecteurs aantroffen, waren bijvoorbeeld dat de slopers aan de slag gingen zonder een goed werkplan tegen blootstelling aan de gevaarlijke vezels. Ook namen ze niet altijd genoeg maatregelen om de concentratie asbeststof zo laag mogelijk te houden of voerden ze het asbestafval niet direct in goed afgesloten verpakking af. Daarnaast werden de werkzaamheden niet altijd aan de Arbeidsinspectie gemeld. Dit is verplicht om de inspectie de kans te geven het werk te controleren.

Ook op drie kwart van de stortplaatsen waar asbesthoudend afval terechtkomt is iets mis. Werkgevers van de stortplaatsen onderschatten de risico’s op blootstelling aan asbest. Werknemers zijn bijvoorbeeld niet voorgelicht over de gevaren. Een aantal stortplaatsen doet te weinig om de concentraties asbeststof zo laag mogelijk te houden of om gebouwen en installaties stofvrij te houden. Inmiddels hebben de stortplaatsen de nodige verbeteringsmaatregelen genomen. De Arbeidsinspectie gaat daar binnenkort opnieuw kijken.

De Arbeidsinspectie blijft streng controleren, samen met de Inspectie Werk en Inkomen, de VROM-inspectie en de gemeentelijke milieudiensten. De controles richten zich vooral op de notoire overtreders. Ook is het de bedoeling dat brancheorganisaties actie ondernemen om te zorgen dat leden de regels beter naleven. Daarnaast gaat de Arbeidsinspectie nauwer samenwerken met de instellingen die certificaten afgeven aan aannemers en sloopbedrijven; doel hiervan is de pakkans te vergroten.

Bron: Ministerie van SZW

Arbeidsinspectie controleert prostitutie

De Arbeidsinspectie gaat dit jaar voor het eerst in de prostitutie controleren op illegale arbeid. Directeur Jaap Uijlenbroek van de inspectie zei dat maandag tijdens zijn nieuwjaarstoespraak.

De controle op illegale arbeid blijft volgens hem ook in het nieuwe jaar een speerpunt, om te voorkomen dat legale arbeidskrachten worden verdrongen door laagbetaalde en slecht behandelde illegale werknemers.

"Het mag niet gebeuren dat werkgevers Polen inwisselen voor arbeidskrachten uit landen die nog niet vrij in Nederland mogen werken." Lees verder…

Inspecties nemen veiligheid baanwerkers onder de loep

De Arbeidsinspectie en de Inspectie Verkeer en Waterstaat inspecteren of baanwerkers die onderhoudswerk doen aan het spoor veilig werken. De inspecteurs controleren of voldoende maatregelen ter voorkoming van het aanrijden van werknemers door een trein. Verder kijken ze naar de regels voor arbeids- en rusttijden, lichamelijke belasting en bescherming tegen (kankerverwekkend) kwartsstof. Tot en met april vinden op 240 locaties inspecties plaats.

Het beroep van baanwerker is één van de gevaarlijkste beroepen in Nederland: het risico op een dodelijk ongeval is drie keer zo groot als in de bouw. Gevaarlijke situaties ontstaan vooral als het onderhoudswerk en de treinenloop niet strikt worden gescheiden. ProRail en aannemersbedrijven hebben regels opgesteld voor veilig onderhoud. De inspecteurs van beide inspectiediensten controleren of het onderhoud in de praktijk op een veilige en gezonde manier gebeurt.

Om de baanwerkers hun werk veilig te laten doen, kiest ProRail er steeds vaker voor om op de sporen waar onderhoudswerk plaatsvindt geen treinen te laten rijden. Tegelijk probeert ProRail vertragingen en uitval van treinen zo veel mogelijk te beperken, om klachten van de NS en van reizigersorganisaties te voorkomen. Dit zet de uitvoering van het onderhoud onder druk.

De inspecteurs gaan verder controleren of de regels voor arbeids- en rusttijden gevolgd worden. Die regels zijn er om veilig werken te garanderen, om werknemers te beschermen en ervoor te zorgen dat ze ook een sociaal leven kunnen leiden.

De Arbeidsinspectie en de Inspectie Verkeer en Waterstaat trekken samen op om te voorkomen dat de branche vaak verschillende inspectiediensten over de vloer krijgt.

Bron: Ministerie van SZW

Veiligheid heftrucks, kranen en machines vaak niet in orde

Het is vaak slecht gesteld met de veiligheid van heftrucks, kranen en machines. In bijna de helft van de bedrijven in de transportsector die de Arbeidsinspectie heeft bezocht, is iets mis. De apparaten zijn slecht onderhouden, een Nederlandse gebruiksaanwijzing ontbreekt of goederen worden onveilig opgeslagen in onstabiele magazijnstellingen. In vergelijking met eerdere inspecties in 2004 en 2005 is de situatie niet veel verbeterd.

Jaarlijks vallen vijf dodelijke slachtoffers bij ongelukken met heftrucks en moeten zo’n 200 mensen met verwondingen naar het ziekenhuis. Daarom bekeek de Arbeidsinspectie van april 2006 tot en met maart 2007 bij ruim vijfhonderd bedrijven hoe de veiligheid van kranen, heftrucks en machines is geregeld. De meeste inspecties vonden plaats bij laad-, los- en overslagbedrijven, bij expediteurs en bij verhuurders van materieel.

Maar liefst 22 keer heeft de Arbeidsinspectie het werk stilgelegd. Dit gebeurt alleen als er direct gevaar is. In totaal constateerde de inspectie 521 overtredingen. Behalve slecht onderhouden apparaten en onveilige werkomgevingen gaat het om ontbrekende gebruiksaanwijzingen, valgevaar (onbeveiligde magazijnstellages en bordessen) en blootstelling aan gevaarlijke stoffen, zoals dieselmotorenemissie. Apparaten die door diesel worden aangedreven stoten namelijk kankerverwekkende stoffen uit. Werknemers worden daartegen onvoldoende beschermd. Verder weten de bedrijven vaak niet precies wat de risico’s zijn voor de werknemers of nemen ze geen of onvoldoende maatregelen om deze aan te pakken.

De inspecties laten zien dat bedrijven vaak niet op de hoogte zijn van de regels rond trillingen. De gebruiksaanwijzing van heftrucks vermeldt in vier van de vijf gevallen niet aan welke trillingen de gebruiker blootstaat. Waar dat wel het geval is, kan langdurig gebruik - bijvoorbeeld door fulltime heftruckchauffeurs - in de helft van de gevallen leiden tot onaanvaardbaar hoge blootstelling. Dat kan leiden tot rugklachten, hernia en aantasting van de wervelkolom. Werknemers krijgen onvoldoende voorlichting over deze gezondheidsrisico’s.

De Arbeidsinspectie houdt de komende tijd de vinger aan de pols, bijvoorbeeld door regelmatig overleg te organiseren met de brancheorganisaties. Uiteindelijk zijn de bedrijven zelf verantwoordelijk voor veilige en gezonde werkomstandigheden. De brancheorganisaties kunnen dit stimuleren door informatie te geven, oplossingen voor te stellen of door bijvoorbeeld een keurmerk in te stellen. De Arbeidsinspectie bespreekt met de branche welke maatregelen genomen worden en voert waar nodig opnieuw controles uit.

Bron: Ministerie van SZW

Nederlandse vertaling OHSAS 18001

In juli 2007 werd de nieuwe versie van OHSAS 18001 'Occupational Health And Safety Management Systems - Requirements' gepubliceerd. Deze belangrijke norm heeft een aantal ingrijpende wijzigingen ondergaan die met name zijn gericht op betere afstemming met de tweede editie van ISO 14001 uit 2004.

Een Nederlandse vertaling van OHSAS 18001 is in november beschikbaar. Gezien de ingrijpende wijzigingen in de norm, krijgen organisaties twee jaar de tijd om de overstap naar de nieuwe eisen te maken.

Dat OHSAS 18001 een succes mag worden genoemd, wordt wel bewezen door het feit dat, sinds de introductie in 1999, de norm al in ruim 80 landen wordt toegepast. Uiteraard heeft deze norm ook snel in Nederland vaste voet aan de grond gekregen en inmiddels zijn al zes certificatie-instellingen door de RvA geaccrediteerd voor certificatie tegen OHSAS 18001. Deze bedrijven verleenden tot nu toe maar liefst 82 certificaten.

Eind 2004 werd de tweede editie van ISO 14001 'Milieumanagementsystemen - Eisen met richtlijnen voor gebruik' gepubliceerd. Toen bleek al snel dat het hoog tijd was voor een nieuwe versie van OHSAS 18001. Vanaf 2005 is hard gewerkt aan de herziening van deze norm en medio 2007 was OHSAS 18001:2007 al gereed.

Vasthouden en verbeteren

Uitgangspunt bij de herziening van OHSAS 18001 was het vasthouden aan en het verbeteren van de overeenstemming met ISO 14001. Daarbij behoorde ook het handhaven van OHSAS 18001 als zuivere 'managementsysteemnorm'. Ofwel: in deze norm wordt wel het 'wat', maar niet het 'hoe' aangegeven. De meer arbo-inhoudelijke commentaren en suggesties die tijdens het herzieningsproces zijn ingebracht zullen daarom worden verwerkt in een nieuwe versie van OHSAS 18002, die in het najaar van 2008 verschijnt.

Allerlei tekstwijzigingen in NEN-EN-ISO 14001:2004 zijn vrijwel letterlijk terug te vinden in OHSAS 18001:2007. Voorbeelden daarvan zijn de paragrafen over de scope van de norm, doelstellingen, documentatie(beheer), evaluatie van naleving van wettelijke en andere eisen, registraties en interne audit.

Toepassingsgebied

In het toepassingsgebied van de norm wordt duidelijk aangegeven dat deze betrekking heeft op arbeidsomstandigheden, dat wil zeggen op alle factoren die de veiligheid en gezondheid van medewerkers kunnen beïnvloeden. Die zorg voor veiligheid en gezondheid heeft betrekking op zowel eigen en tijdelijke werknemers, personeel van aannemers, bezoekers en iedere andere persoon in de werkomgeving.

OHSAS 18001 stelt geen eisen aan het welzijn en welbevinden van werknemers, productveiligheid en schade aan eigendommen, want deze onderwerpen vallen buiten de scope van de norm.

Internationaal erkende maatstaf.
OHSAS 18001 is heel duidelijk meer dan een instrument om louter aan nationale wet- en regelgeving te voldoen. Het is een internationaal erkende maatstaf voor arbomanagement en daarmee ook zeer interessant voor bedrijven die buiten de landsgrenzen werken.

Bron: NEN

Hoe zit het met de Arbocatalogus?

Inleiding
In een arbocatalogus beschrijven werkgevers en werknemers op eigen initiatief hoe te voldoen aan doelvoorschriften van de overheid voor veilig en gezond werken. Daar waar dat gezien de Europese eisen kan, stelt de nieuwe Arbowet uitsluitend eisen aan het te bereiken doel. Zoals bijvoorbeeld het maximale geluidsniveau. Dit is een voorbeeld van een doelvoorschrift. De manier waarop dat doel bereikt wordt, staat niet in de wet. Een arbocatalogus helpt daarbij. Een arbocatalogus is begrijpelijk, bevat risico’s en oplossingen en is maatwerk. De catalogus beschrijft technieken en manieren, goede praktijken, normen en praktische handleidingen voor veilig en gezond werken.

Verplichting
Werkgevers en werknemers moeten zich houden aan de doelvoorschiften uit de Arbowetgeving (Arbowet, Arbobesluit en Arboregeling). Een arbocatalogus kan daarbij helpen. Strikt genomen komt de term arbocatalogus niet voor in de Arbowet. In een toelichting op de wet staat wel dat de arbocatalogus een hulpmiddel kan zijn voor het voldoen aan de doelvoorschriften. De arbocatalogus is een erkend, breed gedragen en door de sociale partners zelf uitgeschreven recept voor gezonde en veilige arbeidsomstandigheden. Wie met een door de arbeidsinspectie goedgekeurde arbocatalogus werkt, weet dat hij goed zit en voldoet aan de wettelijke eisen.

Eigen inbreng
Werkgevers en werknemers maken via de sector of op bedrijfsniveau een catalogus. Het Ministerie van SZW en de Arbeidsinspectie kijken of de arbocatalogus de juiste en voldoende oplossingen voor risico’s biedt, niet strijdig is met de wet, of de opstellers de werkgevers en werknemers uit de sector vertegenwoordigen en voor welk werkgebied (branche/groep bedrijven) de catalogus bedoeld is. Door gebruik te maken van een catalogus bepalen werkgevers zelf hoe ze aan de Arbowet voldoen. Werkgevers en werknemers zijn zelf verantwoordelijk voor de inhoud, verspreiding en naleving van een catalogus.

Controle
De Arbeidsinspectie controleert bedrijven op naleving van de wet en regelgeving en houdt daarbij rekening met de oplossingen uit de arbocatalogus indien de werkgever die arbocatalogus toepast. In branchebrochures legt de Arbeidsinspectie uit hoe een inspectie verloopt en wat in hun ogen de belangrijkste arbeidsrisico’s in de branche zijn. Iedereen moet aan de doelvoorschriften in de Arbowet en aan de Europese wetgeving voldoen. Ook gebruikers van arbocatalogi. Wie de oplossingen uit een goedgekeurde arbocatalogus opvolgt, wordt minder stringent gecontroleerd dan andere bedrijven. Bij ernstige overtredingen van de Arbowet treedt de inspectie hard op. Maximale boetes zijn verdubbeld. VoorbeeldenDe Arbeidsinspectie zelf heeft geen voorschriften of voorbeelden voor de opstelling van een catalogus. Wel zijn er diverse private initiatieven om handreikingen te bieden.


Huidige status
De sector podiumkunsten kwam als eerste met een arbocatalogus over geluid op de werkvloer. Onder de naam ‘Versterkt Geluid’ staan oplossingen beschreven die kunnen leiden tot minder blootstelling aan geluid. De arbocatalogus heeft de instemming van werkgevers- en werknemerspartijen en is een vervolg op het arboconvenant voor deze sector. Opmerkelijk aan deze arbocatalogus is dat het slechts om één arborisico gaat, namelijk geluid.

Alle 1600 medewerkers van de VVV- kantoren kunnen voortaan met één druk op de knop zien welke risico’s hun werk met zich meebrengt en welke oplossingen er zijn om deze risico’s te vermijden. De Arbeidsinspectie heeft onlangs goedkeuring verleend aan de arbocatalogus van VVV Nederland.
Deze arbocatalogus die in samenwerking met arbodienstverlener Maetis is opgesteld, is de eerste catalogus in Nederland die vrijwel alle taken en risico’s voor een organisatie beschrijft. Hiermee voldoet VVV Nederland als één van de eerste organisaties aan de nieuwe afspraken die in de Arbowet 2007 zijn vastgelegd.

Bron: Arboportaal